GR 130 wandelverslag van ons Rondje La Palma

Het leek ons wel romantisch. En natuurlijk ook een goed test... De 210 km. lange GR 130 rondom het eiland samen te wandelen. Dus we deden dat, bij wijze van huwelijksreis. Hier vind je een kort verslag en enkele foto´s. Wil je er meer over weten en tips hoe ook deze tocht te maken? Mail ons dan even met je vragen.

De GR-130 is één van de twee Recorridos Grandes(of Grande Randonnées) van La Palma. De GR-130 wordt ook: el camino real de la costa genoemd, oftewel: het koningspad van de kust. Het gaat rondom het hele eiland, door het kustgebied. Deze, en de andere GR (de GR 131) waren de belangrijkste verbindingswegen voor de eilandbewoners in vroegere tijden.

Op 19 mei begonnen we en we deden er 7 dagen over. Gemiddeld liepen we 8 uur per dag en waren we 10 uur onderweg. We stegen gemiddeld 1,5 uur en daalden 1 uur per dag. Omdat we onze caravan achter ons aan meenamen, hadden we het grote voordeel dat we konden lopen, tot waaraan wij wilden. Als we het genoeg vonden, stopten we. Zochten een bushalte, of belden een vriend. En zo haalden we de caravan op, die we op het eindpunt van die dag parkeerden. Ideaal.

Dag 1: Tijarafe - San Nicolás
De Barranco de las Angustias afdalen en weer omhoog klimmen..., op het warmst van de dag geen aanrader. Dit was ook de dag met het meeste asfalt. Van Los Llanos tot aan La Laguna. Op het eind, vlak voor San Nicolás negeert een bewoner het recht van overpad over zijn finca. We klimmen over het hek en overnachten voor de Virgen Fátima.

Dag 2: San Nicolás - Mazo
Eigenlijk een makkelijke tocht. Weinig stijgen en dalen: het grootste gedeelte gaat op een hoogte van ongeveer 800 m. boven Fuencaliente langs. We ronden de zuidpunt van het eiland. Maar wat een zware dag! Daphne´s benen lijken wel twee betonnen palen. Niet vooruit te branden. Dit was niet goed voor haar humeur. Maar Ricardo trekt zich gelukkig niets aan van al dat chagrijn. En de omgeving is prachtig een zeer afwisselend: aan het begin de jonge vulkanische grond en op het eind door liefelijk Mazo.

Dag 3: Mazo - Santa Lucia (Puntallana)
We zijn helemaal ingelopen! Een leuke wandeling met een flinke afdaling (la cuesta) in Santa Cruz, over asfalt. Daarna beginnen we aan de kloven richting Puntallana. Er is een creatieve oplossing voor een stuk snelweg bedacht bij de Barranco Seco. Maar dat is wel een hele steile! Zonder onze lanza´s hadden we het niet gedaan. En hoe moet je dat naar beneden doen: op handen en voeten?

Dag 4: Santa Lucia - Los Sauces
Ook dit is een prachtig stuk, o.a. door de kloof van La Galga. Het is een behoorlijk pittige dag met veel diepe kloven. Maar wat is het mooi! We komen steeds vlak bij zee... en die lokt. In de laatste kloof zwichten we, en laten ons door de zee bespatten. Zwemmen vonden we te riskant in onbekend water. Maar heerlijk verfrissend was het wel. In Los Sauces zijn we getuige van een nieuwe waterval: een breuk in het grote waterreservoir van Los Sauces doet honderden kubieke meters per minuut naar beneden razen. We kunnen zelfs het laatste stukje GR 130 niet nemen: ondergestroomd.

Dag 5: Los Sauces - Los Franceses
De eerste dag dat we de weg echt kwijtraakten. We hebben een flink stuk extra gelopen, maar moesten terugkeren toen we echt de bush bush niet meer doorkwamen. Later kwamen we de wegwerkers tegen, die het pad aan het bewegwijzeren waren. We gaven ze de tip nog eens even naar dat punt te kijken... Aan het eind van de middag komen we in Los Franceses aan. Onze lanza´s trekken de aandacht. De oude mannen die buiten op het bankje het weer en elkaars aardappels becommentariëren, herkennen direct de antieke lanza. En zo raak je in gesprek. Vroeger liepen deze mannen dagelijks van Garafía tot Los Franceses om hun meisjes te bezoeken. En dan weer terug. "Waarom stoppen jullie nu al? Je kunt makkelijk nog in Garafía komen vandaag."

Dag 6: Los Franceses - Garafía
We wisten van te voren dat dit een zware rit zou zijn. Maar we zijn zo goed getraind, dat elke kloof een peuleschil is. Je kijkt omhoog, je schat het in: dit is 45 min. klimmen, dit is een half uur. Die van San Pedro, tja die is wel 1,5 uur. Halverwege komen we Juan de la Mata tegen. Een geitenhoerder die ons prachtige verhalen vertelt over hoe het er vroeger aan toe ging. Hij heeft alle tijd en zit op zijn praatstoel... maar wij moeten helaas weer verder. Vlak voor het eindpunt van die dag, Garafía, komen we voor een onaangename verrassing te staan: de laatste kloof is officieel afgesloten, i.v.m. gevaar voor steenslag. Maar er is geen alternatief, en terug gaan we zeker niet! We wagen het er dus maar op en zien het enorme rotsblok wat is afgebroken. Snel erlangs dan maar. Heelhuids komen we aan in Garafía, waar het koude biertje ons extra goed smaakt.

Dag 7: Garafía - Tijarafe
We gaan het halen! En wel in een week. Er liggen nog wel flinke kloven voor ons, maar na de hele noordkust overwonnen te hebben, is dat natuurlijk geen probleem. Wat een mooi ruig stuk, bij de Cueva del Agua. En daarna het liefelijke Las Tricias. We lopen om, voor een kopje koffie, maar helaas het barretje is dicht. In Puntagorda begint het zowaar te regenen. Niets aan te doen, we lopen gewoon door. Tijarafe komt al in zicht! Op 25 mei 2008 om 17.55 uur sluiten we onze tocht af. En nog steeds gelukkig getrouwd.

PS: de volgende uitdaging is El Bastón (de GR 131): in 3 dagen van Puerto de Tazacorte (zeeniveau) via de Roque de Los Muchachos (2400 m.), de cumbre en de vulkaanroute naar het strand van Fuencaliente (weer zeeniveau).